jagd
Zurück
|
|
|
Pz.Kpfw. III Ausf. A SdKfz 141 |
|
|
|
1 Dywizja Pancerna - wrzesień 1939 |
|
Czołg Pz.Kpfw. III A został zaprojektowany jako 15 tonowy czołg dowódcy plutonu, stąd tez jego nazwa - Zugführerwagen (ZW). Czołg miał posiadać jako główne uzbrojenie działo kalibru 50 mm, tak aby mógł nawiązać walkę z sowieckimi czołgami klasy BT, niestety działo o tym kalibrze nie było jeszcze gotowe, toteż postanowiono zamontować działo 3,7 cm KwK L/45 o kalibrze 37 mm. Prototyp opracowały zakłady Daimler-Benz na początku 1936 roku. Był to czołg o wadze 15,4 tony, rozwijał prędkość 32 km/h. |
|
|
|
PzKpfw III Ausf. A - prototyp |
|
|
załoga 5 osób masa całkowita 15400 kg długość 5,69 m szerokość 2,81 m wysokość 2,33 m prędkość 32 km/h zasięg 180 km/droga, 120 km/teren |
|
Czołg uzbrojony był w wymienione działo 37 mm i trzy karabiny maszynowe MG-13. Dwa karabiny umieszczone były po prawej stronie działa, a jeden w kadłubie. Jednostką napędową był w silnik Maybach 108 TR o mocy 250 KM. Podwozie jezdne składało się z pięciu podwójnych kół. Koła napinające i napędowe miały tę samą średnicę, nad kołami jezdnymi drugim i czwartym zainstalowano dwa koła podtrzymujące. Wieża dowódcy wykonana była z blachy pancernej. Tak powstała wersja A (Ausfuhrüng A) wyprodukowana w ilości 10 sztuk. Wersje B i C (B = 15 sztuk, C = 15 sztuk) różniły się od wersji A podwoziem, zastosowano 8 małych kół jezdnych ze wspólnym resorowaniem oraz usprawnieniami technologicznymi.
Podwozie wersji B stało się podwoziem wyjściowym dla działa szturmowego StuG III. Pod koniec roku 1938 powstała wersja D. Wersja ta miała zmodyfikowaną wieżę dowódcy, zwiększono także opancerzenie wieży do 30 mm. Ciężar czołgu wzrósł do 19,8 tony. Wersji D wyprodukowano 29 sztuk. Wzrost masy własnej czołgu spowodował zmianę silnika na nowy Maybach HL 120 TRM o mocy 300 KM. Miało to miejsce na początku 1939 roku. Największą modyfikacją w stosunku do wersji D było nowe podwozie. Podwozie wersji E, bo tak nazwano nowy czołg, składało się z sześciu kół, przy czym każde było oddzielnie resorowane, zmieniono kształty koła napędzającego i napinającego. Równocześnie z wersją E produkowano wersję F. Wersja ta posiadała tak jak dotychczas dwa karabiny w wieży, nie były one umiejscowione po prawej stronie, lecz po obu stronach działa. Ostatnie 100 czołgów z 430 tej serii uzbrojono w działo 5 cm KwK L/42 kalibru 50 mm. W październiku 1940 roku wprowadzono nową wersję G. Czołgi tej wersji posiadały jako standardowe wyposażenie działo 5 cm KwK L/42. Zmieniono także kształt wieży dowódcy i jarzmo działa. Działo posiadało wyprofilowaną osłonę wykonaną z płyty pancernej.
Tę modyfikację wprowadzono aby uniknąć możliwości zaklinowania działa na skutek ognia nieprzyjaciela. Następną wersją była wersja H - od wersji G różniąca się skrzynią biegów. Na czołgach tej wersji można było zainstalować dodatkowe opancerzenie typu Applique polegające na przytwierdzaniu do kadłuba nitami lub przyspawaniu dodatkowej płyty pancernej. Po kampanii we Francji, na rozkaz Hitlera postanowiono przezbroić Pz.Kpfw. III w nowe długolufowe działo 5 cm KwK 39 L/60. Niestety, tego nie uczyniono i Pz.Kpfw. III przy spotkaniach z sowieckimi T-34 i KW-1 były praktycznie bezbronne.
Jeszcze pierwsze egzemplarze wersji J posiadały działo KwK L/42, na 1549 czołgów wersji J działo 5 cm KwK 39 L/60 posiadało 1067 maszyn. Od 1942 roku zaczęto stosować fartuchy zewnętrzne, które miały ochraniać czołgi przed małokalibrową bronią przeciwpancerną. Tak powstały wersje M i L. Część wozów wersji M dodatkowo wyposażono w wyrzutniki świec dymnych. Ostatnią wersją czołgu Pz.Kpfw. III była wersja N uzbrojona w działo 7,5 cm KwK 1/24. Po 1942 roku czołgi Pz.Kpfw. III były stopniowo zastępowane czołgami Pz.Kpfw. IV, pozostały jednak do końca wojny na wyposażeniu jednostek grenadierów pancernych. |
|
Pz.Kpfw. III Ausf A forsowanie płytkiej przeszkody wodnej |
|
|
|
|
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!